مسئله اصلی این پژوهش آن است که توسعه منطقه‌ای نباید صرفاً بر انتقال فناوری یا ایجاد زیرساخت‌های جدید متمرکز باشد. تجربه بسیاری از مناطق جهان نشان داده است که نوآوری زمانی به توسعه پایدار منجر می‌شود که با فرهنگ، اقتصاد محلی، سرمایه اجتماعی و ظرفیت‌های بومی همسو شود. بر همین اساس، مقاله مفهوم Entrepreneurship Socio-Ecosystem را مطرح می‌کند؛ اکوسیستمی که در آن دانشگاه‌ها، شرکت‌ها، دولت، نهادهای مدنی، کارآفرینان و شهروندان در قالب شبکه‌ای یکپارچه برای حل مسائل واقعی منطقه همکاری می‌کنند. در این نگاه، دانشگاه تنها تولیدکننده دانش نیست، بلکه به نهادی توسعه‌آفرین تبدیل می‌شود و جامعه نیز صرفاً مصرف‌کننده فناوری نیست، بلکه در خلق و جهت‌دهی نوآوری نقش فعال دارد.

بسیاری از مدیران تصور می‌کنند دیجیتالی شدن یعنی صرفاً خرید یک نرم‌افزار جدید یا اتوماسیون کردن چند فرآیند ساده. اما تحول ۳۶۰ درجه دیجیتال (360-Degree Digital Transformation) رویکردی استراتژیک و همه‌جانبه است که تمام ابعاد یک سازمان—از بازاریابی و ارتباط با مشتری گرفته تا عمیق‌ترین فرآیندهای داخلی، زنجیره تامین و منابع انسانی—را به صورت یکپارچه هوشمند می‌کند. در رویکرد تحول دیجیتال 360 درجه، تکنولوژی به عنوان یک «وصله» به سازمان اضافه نمی‌شود، بلکه در DNA کسب‌وکار نفوذ می‌کند. هدف نهایی این است که داده‌ها به صورت لحظه‌ای (Real-time) در کل سازمان جریان یابند، خطاهای انسانی به صفر برسد و یک داشبورد مدیریت متمرکز برای تصمیم‌گیری‌های استراتژیک هیئت‌مدیره فراهم شود.

دپارتمان نوآوری شهری مرکز مشاوره و شتابدهنده ماموت (MUIS) با هدف توسعه پژوهش‌های میان‌رشته‌ای در حوزه‌های نوآوری شهری، میراث فرهنگی، گردشگری و توسعه پایدار، تازه‌ترین دستاورد پژوهشی خود را با همکاری پژوهشگرانی از دانشگاه آویرو پرتغال (University of Aveiro) منتشر کرده است. این پژوهش که در ژوئن ۲۰۲۶ در مجله بین‌المللی Global Journal of Tourism, Leisure & Hospitality Management به چاپ رسیده، با نگاهی نو به یکی از دانش‌های بومی نخلداران شهرستان میناب می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه یک مهارت سنتی کشاورزی می‌تواند فراتر از یک تکنیک تولید، به عنوان بخشی از میراث زنده یک سرزمین شناخته شود؛ میراثی که ظرفیت حفاظت از دانش بومی، تقویت مشارکت جامعه محلی و خلق تجربه‌های نوآورانه گردشگری را در خود جای داده است.